Bir Sadakat · Bir Ant · Bir Kale

Geçmiş

Azgrim, yaklaşık otuz yıl önce Oritan'ın en yoksul mahallelerinden birinde dünyaya geldi. Kimin oğlu olduğu hiçbir zaman bilinmedi. Annesi, onu doğurduktan birkaç gün sonra hastalıktan öldü. Babası ise ya hiç olmadı ya da çocuğu istemedi. Kimse gerçeği bilmiyordu.

Kilise kayıtlarına yalnızca tek bir isim yazıldı. Azgrim. Ne bir aile adı vardı ne de ait olduğu bir soy.

Çocukluğu Oritan'ın limanlarında geçti. Açlık, kavga ve hırsızlık onun için günlük hayatın bir parçasıydı. Hayatta kalabilmek için önce limanda yük taşıdı, ardından kaçakçılar için çalışmaya başladı. Henüz on dört yaşındayken para uğruna yapmayacağı hiçbir iş kalmamıştı.

Zamanla insan tacirleriyle tanıştı. Başlangıçta yalnızca kervanlara rehberlik ediyor, kaçak malları koruyordu. Ancak altının kokusu kısa sürede vicdanının önüne geçti. On yedi yaşında ilk kez zincire vurulmuş insanları taşıyan bir kafileye katıldı.

İlk başta tedirgindi. İkinci seferde alıştı. Üçüncü seferde ise pazarlığı yapan kişi olmuştu.

Yıllar içinde Azgrim, Vlandiya'nın yeraltı dünyasında adını duyurmaya başladı. Borcunu ödeyemeyen köylüler, savaş esirleri, kaçırılan yolcular... Onun gözünde hepsi yalnızca satılacak birer maldı. Acımasızdı. Sabırsızdı. Korku salmayı seviyordu. Zincirlediği insanların yalvarışları onu rahatsız etmiyordu; pazarlık sırasında korkmuş yüzleri görmekten hoşlanıyordu. İnsanlar ona arkasından “Demir Zincir” lakabını takmıştı.

Dönüm Noktası

İki yıl önce hayatını değiştiren olay yaşandı. Azgrim, bugüne kadarki en büyük köle kervanını kuzeye götürüyordu. Kırktan fazla köle, ağır muhafızlar eşliğinde ilerliyordu.

Gece vakti, ormanlık bölgede kimliği bilinmeyen büyük bir saldırıya uğradılar. Saldırganlar ne altınları aldı ne de malları. Sadece kölelerin zincirlerini kırıp onları serbest bıraktılar.

Çatışmada Azgrim'in bütün adamları öldürüldü. Kendisi ise ağır yaralı halde uçurumdan aşağı düştü. Herkes onun öldüğünü düşündü.

Günler sonra yaşlı bir keşiş tarafından bulundu. Aylar boyunca ölüm döşeğinde kaldı. İlk kez hayatında cebinde tek bir altın yoktu. İlk kez emredecek adamı yoktu. İlk kez gerçekten yalnızdı.

Yaşlı keşiş ona sık sık aynı cümleyi söylüyordu: “İnsan zincirleyenler, en sonunda kendi geçmişlerinin mahkûmu olur.”

Azgrim bu sözleri duydukça öfkeleniyordu. Fakat zaman geçtikçe başka bir gerçekle yüzleşti: Eski ortakları onu çoktan ölmüş kabul etmişti. Daha da kötüsü, servetine el koymuşlardı. Eğer geri dönerse onu yaşatmayacaklarını biliyordu. Bir anda avcı olmaktan çıkmış, av haline gelmişti.

İşte o gün eski hayatını tamamen geride bırakmaya karar verdi. Vicdanından dolayı değil... hayatta kalabilmek için.

Ocs'Hall'a Gelişi

Azgrim, kimliğini gizleyerek Ocs'Hall'a geldi. Soyadı olmadığı için yalnızca tek ismini kullandı. Geçmişini kimseye anlatmadı. Kendisini sıradan bir paralı asker olarak tanıttı.

Savaşmayı zaten biliyordu. Silah kullanmasını biliyordu. Disiplini seviyordu. Bu yüzden Ocs'Hall muhafızlarına katıldı.

Kısa sürede sert mizacıyla dikkat çekti. Emirlere harfiyen uyar. Astlarını acımasızca azarlar. Suçlulara karşı merhamet göstermez. Onun için düzen, insanların sevgisinden daha değerlidir.

Şehir halkı onu güvenilir ama korkutucu bir asker olarak tanımaktadır. Kimse onun yıllarca köle ticareti yaptığını bilmez.

Günümüz

Otuz yaşındaki Azgrim iyi biri değildir. Geçmişindeki karanlık hâlâ peşini bırakmamıştır. Parayı sever. Çıkarını düşünür. İnsanlara güvenmez. Kolay kolay dost edinmez. Kendisini hâlâ diğer insanlardan üstün görür.

Ancak eski mesleğine dönmeye de cesaret edemez. Çünkü bilir ki, Vlandiya'nın yeraltı dünyasında Azgrim'in öldüğüne inanılıyor. Eğer yaşadığı ortaya çıkarsa, eski ortakları ve düşmanları onu avlamaya başlayacaktır.

Bu yüzden Ocs'Hall onun için yalnızca yeni bir şehir değil... saklandığı son sığınaktır. Geçmişinden kaçmaya çalışan, kirli ellerini zırhının altına gizleyen bir adam.

İnsanlar onu disiplinli bir Vlandiyalı asker olarak görür. Fakat Azgrim her sabah aynaya baktığında, karşısında hâlâ Oritan'ın acımasız köle tüccarını görmektedir.